لحظه هاي کاغذي

خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري

لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري

با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري

عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري

رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

قیصر امین پور

                      

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش .ابر با آن پوستین سرد نمناکش

باغ بی برگی روز و شب تنهاست با سکوت پاک غمناکش

ساز او باران سرودش باد جامه اش شولای عریانی است

ور جز اینش جامه ای باید بافته بس شعله زر تاروپودش باد

گو بروید یا نروید هرچه در هرجا که خواهد یا نمی خواهد

باغبان و رهگذاری نیست باغ نومیدان چشم در راه بهاری نیست

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد ور به رویش برگ لبخندی نمی روید

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟

داستان از کوچه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید

باغ بی برگی خنده اش خونی است اشک آمیز

جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن

پادشاه فصل ها پاییز 

                                                                                           زنده یاد مهدی اخوان ثالث

حيدربابا ، دونيا يالان دونيادى
سليماننان ، نوحدان قالان دونيادى                            
اوغول دوغان ، درده سالان دونيادى                                             
هر کيمسَيه هر نه وئريب ، آليبدى
افلاطوننان بير قورى آد قاليبدى  ...                                                                              

                                                                                          حیدربابا، سنون گؤيلون شاد اولسون
دونيا وارکن ، آغزون دولى داد اولسون
سنن گئچن تانيش اولسون ، ياد اولسون
دينه منيم شاعر اوغلوم شهريار
بير عمر دور غم اوستونه غم قالار                                                                                                                              

بیست و هفتم شهریور ماه سالروز خاموشی شهریار شعر ایران است که با تصویب شورای عالی

 انقلاب فرهنگی " روز ملی شعر و ادب " نامیده شده است                                                  

گفته می‌شود، شهریار سال آخر رشته پزشکی بود که عاشق دختری شد. پس از مدتی خواستگاری نیز از سوی دربار برای دختر پیدا می‌شود. گویا خانواده دختر با توجه به وضع مالی محمدحسین تصمیم می‌گیرند که دختر خود را به خواستگار مرفه‌تر بدهند. این شکست عشقی بر شهریار بسیار گران آمد و با این که فقط یک سال به پایان دوره ۷ ساله رشته پزشکی مانده بود ترک تحصیل کرد. غم عشق حتی باعث مریضی و بستری شدن وی در بیمارستان می‌شود. ماجرای بیماری شهریار به گوش دختر می‌رسد و همراه شوهرش به عیادت محمد در بیمارستان می‌رود. شهریار پس از این دیدار در بیمارستان شعری را که دو بیت آن در زیر آمده است، در بستر می‌سراید.

·         آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

·         بی وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

...

·         نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم

·         دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد
رخ فرسوده‌ی زردم غم صفرای تو دارد
سر من مست جمالت دل من دام خيالت
گهر ديده نثار کف دريای تو دارد
ز تو هر هديه که بردم به خيال تو سپردم
که خيال شکرينت فر و سيمای تو دارد
غلطم گر چه خيالت به خيالات نماند
همه خوبی و ملاحت ز عطاهای تو دارد
گل صد برگ به پيش تو فرو ريخت ز خجلت
که گمان برد که او هم رخ رعنای تو دارد
سر خود پيش فکنده چو گنهکار تو عرعر
که خطا کرد و گمان برد که بالای تو دارد
جگر و جان عزيزان چو رخ زهره فروزان
همه چون ماه گدازان که تمنای تو دارد
دل من تابه‌ی حلوا ز بر آتش سودا
اگر از شعله بسوزد نه که حلوای تو دارد؟
هله چون دوست بدستی همه جا جای نشستی
خنک آن بی‌خبری کو خبر از جای تـو دارد
اگرم در نگشايی ز ره بام درآيم
که زهی جان لطيفی که تماشای تو دارد
به دو صد بام برايم به دو صد دام درآيم
چه کنم آهوی جانم سر صحرای تو دارد
خمش ای عاشق مجنون به مگو شعر و بخور خون
که جهان ذره به ذره غم غوغای تو دارد

                                                                                                 مولانا

سلام بالاخره بعد از یه غیبت طولانی تصمیم گرفتم  وبلاگمو آپ کنم دیگه به

 آخرای تابستونم داریم نزدیک میشیم چقدر زود گذشت . راستش بعد از یه ماهه

 آخر سال تحصیلی که فکر می کنم جز بدترین روزای دانشجوییم بود بر خلاف

تصورم تابستون خوب ،خنک و البته پر مشغله ای داشتم فردا اول ماه رمضونه

التماس دعا

گر بسوزد گو بسوز ور نوازد گو نواز

                                      عاشق آن به كو ميان آب و آتش در بود

تا بدان اول بسوزد پس بدين غرقه بود

                                   چون ز خود بي خود شود معشوق اندر بر بود

 بگذارید که از خانه به میخانه روم

                      گاهی از تنگ دلی، در پی پیمانه روم

  بگذارید تا من گمشده لیلا، گاهی

                        همچو مجنون به هوای دل دیوانه روم

  گاه گاهی بگذارید، بر همنفسان

                     بهر تسکین دل سوخته ، مستانه روم

دلم از صحبت و دمسردی خویشان بگرفت

              بگذارید زمانی بر بیگانه روم

  بگذارید اگر هم ز حقیقت سخنی است

                  من بی حوصله در قالب افسانه روم

             پندار تو :

              جهانم زیباست!

            جامه ام دیباست!

             دیده ام بیناست!

             زبانم گویاست!

              قفسم طلاست!

            به این ارزد که دلم تنهاست؟

         تکیه بر جنگل پشت سر
                                                           روبروی دریا هستم
          آنچنانم که نمی دانم در کجای دنیا هستم
                                                         حال دریا آرام و آبی است

          حال جنگل سبز سبزاست

                                                             
         من که رنگم را باران شسته است                                                
         در چه حالی آیا هستم ؟
                                 کوچ مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز
         حیف انسانم و می دانم
                                                                     تا همیشه تنها هستم
         وقت دل کندن از دیروز است یا که پیوستن بر امروز
                                                              من ولی در کار جان شستن
         از غبار فردا هستم
                            صفحه ای ماسه بر می دارم
         با مداد انگشتانم
                              می نویسم
                                                    من آن دستی که
         رفت از دست شما هستم
                                      مرغ و ماهی با هم می خندند
         من به چشمانم می گویم
                                       زندگی را میبینی
           بگذار
                           این چنین باشم تا هست...

       خداوندا !

    تو را سپاس از آنرو که تبعیدی زمینمان کردی...بی فرصت گناه و عصیان،

    بودن معنی  نداشت!

   تو را سپاس که می توانم آزادانه در برابر چشمانت گناه کنم!چرا که چشم امیدم

   بر بخشایش توست.

     تو را سپاس که گاهی ناچارم اشک بریزم تا بیاموزم که لبخندهایم را ارج نهم.

    سپاس به خاطر فراموشی که تلخی ها را از خاطرم محو می کند.

    سپاس به خاطر ناتوانی ام که کمک می کند توانایی ها را فراموش نکنم.

    سپاس به خاطر شکست ها و زمین خوردن ها که دوباره برخاستن را به من

    می آموزند.

    تو را سپاس به خاطر رفتن های بی بازگشت ، چرا که در هر رفتنی امید 

     وصالی  ابدی  است.

    سپاس به خاطر همه آن چه که از من دریغ داشتی چرا که همیشه چیزی هست

     که به خاطررسیدن به آن محتاج تکاپو باشم!

    سپاس به خاطر زخم هایی که می خورم و بدی هایی که می بینم ،از آنرو که

    می آموزم چگونه دیگری را ببخشایم.

    سپاس که گاه می توانم انکارت کنم تا از یاد نبرم که در برابرت

    تا چه اندازه حقیرم!

     خداوندا! تو را سپاس که هستم.